Μια κοντινή φωτογραφία στα στημόνια του αργαλειού του Λαογραφικού Μουσείου Τζουμέρκων. Τα στημόνια έπρεπε να έχουν ίσες αποστάσεις μεταξύ τους καθώς και ίδιο πάχος, κάτι που επιτυγχανόταν με τη διαδικασία του "ιδιάσματος". Ήταν συνήθως βαμβακερά ή μάλλινα. Τα βαμβακερά έκαναν το υφαντό πιο σταθερό και κρουστό. Στο μπροστινό μέρος φαίνονται και τα «μιτάρια» ¨Είναι συνήθως 2 ή 4 ανάλογα με το υφαντό. Το κάθε μιτάρι αποτελείται από πλήθος λεπτών και γερών σπάγγων που αναπτύσσονται ανάμεσα από δύο οριζόντιους και παράλληλους πήχεις, τις μιταρόβεργες. Ανεβοκατεβαίνουν εναλλάξ και δημιουργούν τη σταύρωση για να γίνει η σωστή πλέξη του υφάσματος.