Ο αργαλειός δεσπόζει στην είσοδο του Λαογραφικού Μουσείου Τζουμέρκων, όπως δέσποζε και στο παραδοσιακό τζουμερκιώτικο σπίτι. Η υφαντική ήταν αναγκαία ασχολία των γυναικών, καθώς εκεί κατασκευάζονταν όλα τα κλινοσκεπάσματα, τα στρωσίδια αλλά και τα υφάσματα ένδυσης της οικογένειας. Δεν υπήρχε σπίτι χωρίς αργαλειό κι αν κάποιο σπίτι δεν είχε, δανειζόταν από φίλους και συγγενείς. Παράλληλα όμως ήταν και καλλιτεχνική δημιουργία, ένας τρόπος να ξεκουράζεται η γυναίκα από την ορθοστασία και την απαιτητική δουλειά στο χωράφι ή στα πρόβατα. Ο αργαλειός κατασκευαζόταν από ανθεκτικό ξύλο και μπορούσε να έχει διάφορες διαστάσεις, ανάλογα με τον χώρο που θα τον φιλοξενούσε. Στην Ήπειρο, όπως και γενικότερα στην κεντρική Ελλάδα, ο συνηθέστερος τύπος αργαλειού ήταν ο καθιστός αργαλειός, σε αντίθεση με το Γεράκι, π..χ., που ήταν όρθιος. Οι καθιστοί αργαλειοί μαρτυρούν επιρροές από τους νομαδικούς λαούς της κεντρικής Ασίας και των Βαλκανίων, ενώ ο όρθιος αργαλειός έλκει την καταγωγή του από την κλασική αρχαιότητα.